بررسی سیتوژنتیکی بروی گیاهان نسل چهارم از لاینهای پنبه پرتو تابی شده با اشعه گاما انجام گرفت. اختلاف معنی دار در صفات سیتوژنتیکی مانند تعداد و نوع کوادری والان و همچنین درصد سلولهایی که ناهنجاری نشان می دهند در لاینهای مطالعه شده مشاهده شد. پدیده سیتومیکسی و دیفیوز پس از پاکی تن تنها در لاینهای پرتو تابی شده مشاهده شد. این نتایج نشان می دهند که لاینهای با صفات آگرونومیکی مناسب، میوزی با ناهنجاریهای کمتر و تعداد بیشتر کوادری والان متناوب دارند.

زمینه و هدف نسل جدیدی از واکسن های غیرفعال کامل آنفلوانزا مورد نیاز است تا منجر به ایجاد حفاظت متقاطع قوی تر در برابر ساب تایپ های مختلف ویروس آنفلوانزا شود. هدف از این تحقیق، به کارگیری فرایند غیرفعال سازی ویروس آنفلوانزا از طریق تابش گاما به عنوان کاندیدی برای ساخت واکسن های آنفلوانزای غیرفعال کامل است. مواد و روش ها تکثیر سویه ویروس آنفلوانزای انسانی [(A/PR/8/34 [A/Puerto Rico/8/34 (H1N1) بر روی رده سلولی اپیتلیوم کلیه سگ سانان صورت گرفت و پس از اولترافیلتراسیون، تیتر عفونت زایی ویروس به روش (Tissue Culture Infectious Dose 50% (TCID50% با استفاده از فرمول کربر محاسبه شد. متعاقبا غیرفعال سازی ویروس از طریق تابش گاما و با استفاده از دستگاه گاما سل-220 صورت گرفت. فاکتور D10 value و دز بهینه غیرفعال سازی نیز بر مبنای منحنی دز/پایندگی و تیتر اولیه ویروس محاسبه شد. همچنین ویژگی های آنتی ژنیک ویروس های پرتوتابی شده در مقایسه با شاهد و غیرفعال سازی کامل نمونه های پرتوتابی شده با دز بهینه به ترتیب به واسطه تست هماگلوتیناسیون و آزمون بی ضرری ارزیابی شد. ملاحظات اخلاقی این مطالعه با شناسه IR. IAU. TMU. REC. 1397. 309در کمیته پژوهشی دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی آزاد تهران به ثبت رسیده است. یافته ها با توجه به تیتر ویروس تغلیظ شده (TCID50: 105. 75 /ml) و رسم نمودار دز/پایندگی، فاکتور D10 value و دز بهینه غیرفعال سازی ویروس به ترتیب 4/878 و 28/048 کیلوگری محاسبه شد. از طرفی بر مبنای نتایج حاصل از آزمون بی ضرری و تست هماگلوتیناسیون، دز بهینه برای غیرفعال سازی کامل ویروس با حفظ ویژگی های آنتی ژنیک، 28 کیلوگری تعیین شد. نتیجه گیری تابش گاما به واسطه حفظ ساختارهای آنتی ژنیک، کاندیدی مناسب برای توسعه واکسن محسوب می شود.

در عصر فن آوری، حفاظت در برابر منابع بی شمار پرتوهای گامای موجود در محیط همواره یک دغدغه به شمار می-رود. در سال های گذشته روش های گوناگونی جهت جذب پرتوهای گاما گسترش یافته که به طور کلی بر استفاده از حفاظ های فلزی و سنگین بر پایه سرب استوار است. سرب به دلیل هزینه زیاد، سمیت و سنگین بودن، حفاظ مناسبی محسوب نمی شود. هدف از انجام این پژوهش، تهیه کامپوزیت های سبک با بالاترین قدرت حفاظتی بر پایه لاستیک SBR می باشد. بنابراین فرمولاسیون های مختلف جهت تهیه لاستیک ضدپرتو در دستور کار قرار گرفت. برای دست یابی به این هدف، از خاک رس مونت موریلونیت (MMT) و اکسیدهای فلزی مختلف از قبیل اکسید آهن (3O2Fe)، اکسید روی (ZnO)، اکسید مولیبدن (3MoO) و اکسید تیتانیم (2TiO) به عنوان پرکننده استفاده شد. خواص حفاظتی کامپوزیت های تهیه شده با چشمه پرتوزای یوروپیم (Eu152) در محدوده انرژی 122 تا keV 964 مورد ارزیابی قرار گرفت. برای بررسی خواص حفاظتی (ضریب تضعیف خطی، میزان جذب، ضخامت نیم لایه و ضخامت یک دهم لایه) و دیگر خواص کامپوزیت های لاستیکی تهیه شده از آزمون های کشش، سختی، TGA و SEM استفاده شد. از بین نمونه های تهیه شده، نمونه های حاوی 3MoOو MMT با میزان جذب 99%، بهترین عملکرد را برای جذب پرتوها از خود نشان دادند.

سابقه و هدف: از آن جایی که خاصیت آنتی اکسیدانی لیکوپن به اثبات رسیده است، هدف از این مطالعه بررسی تاثیر لیکوپن بر موکوزیت دهانی در rat های تحت تابش اشعه گاما می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه تجربی روی 28 موش نر که در 4 گروه هفت تایی طبقه شده بودند، صورت گرفت. اشعه گاما به میزان 15 گری و به مدت 7 دقیقه و 39 ثانیه استفاده شد. موش ها روزانه تزریقات مورد نظر را به روش داخل صفاقی (IP) به مدت 6 روز دریافت کردند و روزانه از ناحیه لب و زبان جهت بررسی بروز و شدت موکوزیت معاینه شدند. نمونه خون هم 2 نوبت طی روزهای صفر و 6 مطالعه از موش ها جمع آوری شد و به منظور بررسی میزان آنتی اکسیدان توتال سرم مورد بررسی بیوشیمی قرار گرفت. سپس داده ها در نرم افزار آماری SPSS 18 قرار داده شد. داده های مربوط به موکوزیت توسط one way ANOVA آنالیز شد و برای مقایسه شدت موکوزیت در گروه های درمانی به صورت دو به دو از تست man-whithney استفاده شد. داده های مربوط به ظرفیت آنتی اکسیدانی سرم با استفاده از تست one way ANOVA آنالیز شد. p-value در کم تر از 05/0 معنادار در نظر گرفته شدیافته ها: لیکوپن موجب تاخیر در بروز موکوزیت نشد، اما شدت موکوزیت در گروه های لیکوپن نسبت به گروه پلاسبو کم تر بود. تغییرات ظرفیت تام آنتی اکسیدانی سرم بین گروه های درمانی با استفاده از تست FRAP نیز در روز ششم مطالعه بین گروه L50 و PR، گروه L50 و LR25، گروه PR و LR50 و گروه LR25 و LR50 معنی دار بود. استنتاج: لیکوپن موجب تاخیر در بروز موکوزیت در گروه های درمانی نشد ولی شدت موکوزیت در گروه دریافت کننده لیکوپن خفیف تر از گروه پلاسبو بود.

آشکارسازی پرتو گاما نقش مهمی در افزایش ایمنی هسته ای و بستری مناسب برای استفاده بهینه از پرتوهای هسته ای فراهم می کند. برای آشکارسازی با ریسک پرتوگیری پایین، بدلیل فاصله محل آشکارسازی از منبع پرتویی معمولاً از روش پایش هوایی گاما استفاده می شود. یکی از مهم ترین مسائل در پایش هوایی گاما، کاهش نویز آشکارسازی است. روش های مختلفی برای کاهش نویز آشکارساز هوایی گاما ارائه شده که از میان آن ها در این مقاله، استفاده از خواص ایستان گردشی، به دلیل قابلیت های آن در آشکارسازی شمارش های کم پرتویی، که ناشی از منابع ضعیف گامای دور از محل آشکارساز است، پیشنهاد و به منظور افزایش دقت نتایج آشکارسازی پرتو گاما و کاهش خطای ناشی از محدودیتهای فیزیکی و پروازی با سایر روش های پردازش سری های زمانی و تخمین های طیفی مقایسه شده است. مهم ترین مشکل چنین روش هایی پیچیدگی محاسباتی بالا است، که استفاده از آن را با چالش روبه رو می کند. در این مقاله روش های کاهش نویز آشکارساز هوایی گاما مبتنی بر خواص ایستان گردشی در فیلترهای توسعه یافته کالمن معرفی می شوند. فیلتر کالمن با استفاده از ادغام داده ها، بر اساس یک مدل دینامیکی، تغییرات در شمارش فوتون های دریافتی عناصر پرتوزا را در زمان واقعی برآورد می کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که فیلتر کالمن توسعه یافته با توجه به ویژگی حذف اعواج های غیرخطی نسبت به سایرفیلترها برتری دارد. تمرکز مقاله بر مدل سازی، تطبیق و جنبه های محاسباتی اعمال فیلتر کالمن بر داده های واقعی حاصل از پایش هوایی گاما است. معیار کوواریانس خطا و زمان موردنیاز محاسبات برای پردازش در واقع نگاری آشکارسازی پرتوی گاما با روش های تخمین مبتنی بر چگالی طیف توان و ﺗ ﺨ ﻤ ﻴ ﻦ ﻃ ﻴ ﻔ ﻲ ﭼ ﻨ ﺪ ﻛ ﺎ ﻫ ﻨ ﺪ ه و کالمن توسعه یافته ارزیابی شده است. نتایج بیانگر آن است که استفاده از روش کالمن توسعه یافته علاوه بر این که آشکارساز را برای مقابله با نویزها و اختلال های غیرخطی آماده می کند، همگرایی سامانه پایش هوایی را نیز به صورت محسوسی افزایش می دهد.

هدف: هدف این مطالعه بررسی اثر حفاظت پرتویی مصرف خوراکی روزانه (به مدت یک هفته/یک ماه) و تک دوز عصاره چای سبز در برابر تابش پرتوهای گاما در موش می باشد. مواد و روش ها: این پژوهش بر روی60 موش نر بالغ از نوع Balb/c با وزن 25 تا 30 گرم در 6 گروه مساوی انجام گرفت. این گروه ها شامل کنترل، فقط تابش دیده، مصرف روزانه 200 میلی گرم بر کیلوگرم عصاره چای سبز به مدت یک هفته و بدون تابش دهی، تابش دیده بعد مصرف یک هفته ای 200 میلی گرم بر کیلوگرم عصاره، تابش دهی بعد از خوراندن 200 میلی گرم بر کیلوگرم عصاره چای سبز به مدت یک ماه، و تابش دهی بعد از 2 ساعت پس از خوراندن 800 میلی گرم برکیلوگرم عصاره چای سبز، بودند. یافته ها: خوراندن عصاره چای سبز قبل از تابش دهی به طور معناداری باعث کاهش تعداد MnPCE (51% کاهش، 001/0